Ég hef heyrt oftar en einu sinni og oftar en tvisvar að íslenskir fjármálajöfrar hafi fjárfest í skynsamlegri hlutum en margir aðrir fjármálajöfrar og að íslensku bankarnir hafi verið mjög vel reknir. Ekki þori ég að efast um það, enda er ég enginn viðskipta-, hag- eða annarskonar fræðingur.
En fer það á milli mála að Seðlabankinn hafi gert reginnmistök með því að afnema (eða minnka?) bindiskylduna og þar með leyfa gjaldeyrisforðanum að dragast svona langt aftur úr bankakerfinu að stærð? Því þrátt fyrir að fjárfestingarnar hafi verið góðar getur ekki verið sniðugt að vera með bankakerfi sem er margfalt stærra en þjóðarbúið. Eða á í alvöru að reyna segja okkur að engar líkur hafi verið taldar á hruni? (Þá hljóta líkindafræðingar að fá verk í hjartað). Þetta eru hagfræðingar að störfum, þeir vita hvernig fjárfestingar virka (eða eiga allavega að vita það). Þótt líkurnar á hruni hafi verið hverfandi, þá voru þær bersýnilega til staðar (sbr. að þetta gerðist í raun og veru).
Og ef einhverjar líkur eru á hruni þá hlýtur Seðlabankinn/ríkisstjórnin að þurfa að gera einhvers konar ráðstafanir - t.d. að hamla fjárfestingarvöxtinn og láta hann haldast aðeins meira í hendur við þjóðarhagvöxt (eins og Svisslendingar o.fl.); eða í stað þess að viðskiptabankarnir fengju að festa of stóran hluta fjár síns í góðum fjárfestingum hefði mátt skylda þá til að binda ákveðið (meira?) magn fjár í innlán til Seðlabankans, og búa þannig til ákveðið öryggisnet - sem er regla sem var afnumin!

Hér vil ég alls ekki firra fjárfestana ábyrgð. Þeir vita líka hvernig fjárfestingar virka (ef ekki betur?) og þeir áttu líka að sjá það sama og ég tala um hér að ofan (þ.e. að líkurnar hafi verið til staðar þótt þær hafi verið hverfandi). Mér finnst alltaf leiðinlegt að það þurfi virkilega lög til þess að aftra mönnum frá illa séðri hegðun, í þessu tilfelli lögin um bindiskyldu til að koma í veg fyrir auknar líkur á þjóðargjaldþroti. Ég geri mér grein fyrir að enginn sá kreppuna fyrir og hún herjar ekki aðeins á Íslendinga heldur heiminn allan, en eins og ég segi, þá hefði einfaldlega mátt fara varlegar í málið. Rísa hægar. Taka ábyrgð. Hætta að búa til peninga úr engum peningum. Ekki aðeins klífa hæstu hæðir og treysta á að reipið haldi, heldur hafa alltaf öryggisnet.

En það er auðvelt að vera vitur eftir á.

Ég skil bara ekki hvers vegna hvorki jöfrarnir né yfirvöld reyna að útskýra gjörðir sínar, með vitneskju og aðstöðu hvers tíma að leiðarljósi. Í stað þess einfaldlega að útskýra fyrir landanum á faglegan hátt hvers vegna hver ákvörðun var tekin og reyna þannig að fá almenning á sitt band, reyna þau að gera lítið úr rangri ákvarðanatöku sinni og almenningur verður bitrari og bitrari.
Það hlustar auðvitað enginn á endalausar afsakanir og ábyrgðarfirringu - fólk vill skýringar. Mér finnst við bara eiga þær skilið.

Í lífinu:

Harvest
In Rainbows
Dark Side of the Moon
Ok Computer
Talkie Walkie.

Ég held ég viti ekki um betri breiðskífur. Margar komast tímabundið á góðan stað með þessum, og margar eru bara rétt fyrir neðan, en þessar hafa frá fyrstu kynnum trónað á toppnum.

Og ég er búin að sjá allt á sviði. Nema Pink Floyd bara innan gæsalappa.

Það er nú bara það.

ell o ell

Leikurinn!

Leikurinn hófst í kvöld. Og ég held ég sé búin að fatta hvers vegna mér finnst emmessenn ekki skemmtilegt samskiptafyrirbæri. Emmessenn samtöl eru sennilega leiðinlegasta tegund samskipta sem ég veit um. Samtölin eru öll sundurslitin, því ekki fer maður í tölvuna án markmiðs, allavega ekki ég. Ég fer í tölvuna því ég ætla að gera eitthvað, ég veit að ef ég kveiki á emmessenn þá tefst ég lengur við það sem ég ætla að gera. Allt tekur lengri tíma í tölvunni ef emmessenn er í gangi, samt er maður allan tímann bara með hálfan huga við samtölin því markmiðið á hinn helming einbeitingarinnar. Þess vegna verða samtölin aldrei fáránlega há a tvöfaltvaff téé, því maður gefur sig aldrei hundrað prósent í þau, þau gegna bara aukahlutverki á þessum tímapunkti lífsins. Og ekki get ég ímyndað mér að fara bara í tölvuna til að fara á emmessenn. Ef sá væri tilgangurinn væri væntanlega undirliggjandi löngun til að tala við ákveðinn aðila, og í lífinu hefur maður alveg dottið í djúsí emmessennsamtal - en í þeim tilvikum hefði samtalið deffennettlí orðið meira djúsí ef það hefði farið fram í persónu eða síma. Þess vegna, ef maður vill tala við einhvern af sérstakri ástæðu, þá mun það bara virka betur og vera skemmtilega ef maður hringir eða hittir.

Ég held það bara. En ég er ánægð með upphaf leiksins.

Jón.
Hallbergur.
Sörli.

Ég skulda heiminum fáránlega mikla ást.

Raunveruleikaþættir eru að fara með mig. Það er svo langt síðan fólk byrjaði að tala um að raunveruleikaþættir væru orðnir of margir, en samt er svona helmingurinn af sjónvarpsefni raunveruleikaþættir.

Aulahrollur vikunnar:
Kimora: Life in the Fab Lane
Mother Fabulous

To die for.

Og það varð eins og ég hélt það yrði. Ég fór á nýju Batman myndina, The Dark Knight (klígja útaf nafninu), búin að heyra stórkostlega hluti um myndina. Og þegar ég nefndi að ég væri reyndar ekki svo mikill Batman aðdáandi sagði fólk það ekki skipta máli því myndin væri svo rooosalega góð. Og þegar ég nefndi að þetta væri ábyggilega hæp útaf Ledgerláti, sagði fólk svo ekki vera.

Hún fór beint í toppsætið á imdb-listanum yfir bestu myndirnar, og hver má sjálfur sjá hvaða myndir eru á þeim lista. Ég gerði ráð fyrir að hún hefði flogið á toppinn þar sem fleiri en vanalega hefðu kosið um myndina vegna athyglinnar sem hún fékk við Ledgerlátið. Hann dó, allir sáu myndina, fullt af vitleysingum gaf myndinni aukastig, myndin fór hraðar á toppinn en eðlilegt er. Það sést alveg að óvenju margir eru búnir að kjósa um myndina miðað við tímann sem hún hefur verið í sýningu.
Eftir að hafa séð myndina er ég enn sömu skoðunar.

Heath Ledger er mjög góður í hlutverki jókersins, Michael Caine stendur náttúrulega alltaf fyrir sínu, en fyrir utan jókerinn og brytann finnst mér myndin mestmegnis vera tæknibrellur og aksjón. Reyndar eru tæknibrellurnar og aksjónið flott og myndin flott að því leyti. En ég varð fyrir vonbrigðum með múgæsinginn sem fjöldinn lét plata sig í. Þetta er ekki svona yfirþyrmandi frábær mynd.

En mig grunar að ég sé með teiknimyndasögumyndafordómana mína. Hún er kannski ágæt miðað við að vera þannig mynd, en ég er svekkt því mér var sagt að hún væri góð á hærri standard en það. En ég vissi að hún yrði það ekki. En fór samt með kröfur.

Ég skil ekki samskipti kynjanna. Ég skil þau ekki. Það eru allir alltaf endalaust að leita sér að sleik eða daðri eða bóli til að sofa í. Og í kringum þessa leit er endalaust af leikjum. Svo margt sem má ekki gera og segja.

Svo er líka svo merkilegt að um leið og sleikurinn er orðinn, er mikil hætta á vandræðaleika. Sérstaklega ef um vini er að ræða. Voðalega erum við flókin eitthvað. Af hverju lifa ekki allir bara frjálsum ástum? Af hverju þarf að vera svona mikið mál að dettísleik? Hverjum finnst leiðinlegt í sleik? Engum finnst leiðinlegt í sleik. Af hverju eru ekki bara allir í sleik allan daginn án þess að það sé tiltökumál? Auðvitað er til fólk sem mann langar meira í sleik við en annað fólk, en þá fer maður bara í sleik við það fólk og sleppir hinu fólkinu.

Ok ég er búin að fatta þetta. Ég er búin að fatta af hverju leikirnir eru. Stundum er bara gott að skrifa niður það sem maður er að hugsa og þá skýrist allt.

Sleik-leikirnir koma auðvitað til af því að enginn vill koma sér í höfnunaraðstöðuna og þess vegna þarf að tipla á tánum og aðilarnir að nálgast hvorn annan rólega, lítil skref í einu.

En þetta skýrir ekki að það MEGI ekki taka of stórt skref.

Nei nú er ég komin í hringi og alveg orðin ringluð.

----

Fólk er semsagt ekki í sleik allan daginn vegna þess að það langar engan í sleik við hvern sem er. En um leið og maður er hættur að fara í sleik við hvern sem er þá er maður með einum sleik að sýna viðkomandi sleikleikmanni að maður sé til í sleik við hann fremur en aðra. Þar með er maður búinn að gera sig berskjaldaðri en hefði maður ekki farið í sleik við sleikleikmanninn.
Attlæ. Á þessu stigi erum við semsagt farin að velja okkur suma fram yfir aðra.
Nú gildir almennt um verðmæti mannkynsins að því sjaldgæfara, því eftirsóttara. Lítið framboð eykur eftirspurn og allt það. (Þess vegna er kúkur til dæmis ekki eftirsóttur, það eiga allir nóg af kúk).
Það sama hlýtur bara að gilda um samskipti kynjanna. Er það ekki?
Okkur býðst einhver, en hann er ekkert merkilegur af því það er svo auðvelt fyrir okkur að fá hann. Við viljum miklu frekar einhvern sem er mjög sjaldgæfur og erfitt að fá. Við þurfum semsagt að minnka framboðið á okkur sjálfum til að skapa eftirspurn á okkur. ÞAÐ er ástæðan fyrir því að við MEGUM ekki taka of stór skref í tipl-sleikleiknum við sleikleikmanninn, við erum að skapa eftirspurn.
Getur þetta verið?

Gvuðminngóðuþettaerfáránlegtogégáaldreieftiraðskiljaþetta. En skilningur á samskiptum kynjanna er hér með orðið eitt af því sem ég einset mér að fá í lífinu. Eitt af lífsmarkmiðunum.

Sumarið er að verða búið. Það er það undarlegasta. Örskotstími síðan það byrjaði. Ég vissi að þetta myndi gerast. Í fyrsta skipti á þessum bráðum tuttuguogtveimur árum sem ég hef lifað, fattaði ég að sumarið myndi þjóta hjá eins og eldur um sinu.
Enda gerði það það (það það það það það það það (erfitt að vera með þráhyggju (djók))).
En af því að í fyrsta skipti vissi ég hvað það myndi líða fljótt þá gerði ég ráð fyrir því og náði að gera svo margt. Ég hlakka til að skoða listann af hlutum sem mig langaði að gera í sumar og athuga hvað ég náði miklu af honum.

Það er samt margt enn ógert og það er minna en mánuður til stefnu. Margt er afstætt, en það sem ég meina með því núna er margt miðað við fyrri sumur.

Ég verð innipúki um Versló, sem verður samt ekki einu sinni á Innipúkanum. Bara að vinna. Mér finnst það allt í lagi. Vinnan mín er fín. Fólkið skapar náttúrulega vinnustaðinn og fólkið er gott. Mér þykir vænt um alla gömlu bílstjórana. Þeir gleðja mig. Fyrir utan öll fríðindin sem ég er búin að fá frá vinnunni.

Pása í 5 mín.














Ok sorrý pásan varð aðeins lengri.

Þetta er fyrsta kvöldið í svo langan tíma sem ég fer snemma að sofa og vakna á eðlilegum tíma. Ég þarf að ná í kortin á morgun. Göngukortin. Það er svo gaman að labba í gönguskóm. Eins og maður sé með ofurmátt í löppunum. Ganggírinn er svo sterkur gír. Markmiðið er leiðarendinn. Stærstu markmiðin eru alltaf toppurinn á fjallinu og þegar toppnum er náð er heimurinn laus við vandamál, allt verður markmið með lausn, og lausnin krefst þess bara að maður komist í ganggírinn.

Máttur okkar er svo mikið meiri en við gerum okkur grein fyrir. Það er ótrúlegt hvað við getum með viljanum og sjálfssannfæringunni. Mýmörg dæmi um algera stjórn huga yfir líkama.

Að detta í ganggír hugans og vangaveltanna. Fínt að eiga þær í vangaveltubankanum. Sleppa þeim á veraldarvefnum. Veraldarnefnum. Nefnum hana ruslaílát.