Ég skulda heiminum fáránlega mikla ást.

Raunveruleikaþættir eru að fara með mig. Það er svo langt síðan fólk byrjaði að tala um að raunveruleikaþættir væru orðnir of margir, en samt er svona helmingurinn af sjónvarpsefni raunveruleikaþættir.

Aulahrollur vikunnar:
Kimora: Life in the Fab Lane
Mother Fabulous

To die for.

Og það varð eins og ég hélt það yrði. Ég fór á nýju Batman myndina, The Dark Knight (klígja útaf nafninu), búin að heyra stórkostlega hluti um myndina. Og þegar ég nefndi að ég væri reyndar ekki svo mikill Batman aðdáandi sagði fólk það ekki skipta máli því myndin væri svo rooosalega góð. Og þegar ég nefndi að þetta væri ábyggilega hæp útaf Ledgerláti, sagði fólk svo ekki vera.

Hún fór beint í toppsætið á imdb-listanum yfir bestu myndirnar, og hver má sjálfur sjá hvaða myndir eru á þeim lista. Ég gerði ráð fyrir að hún hefði flogið á toppinn þar sem fleiri en vanalega hefðu kosið um myndina vegna athyglinnar sem hún fékk við Ledgerlátið. Hann dó, allir sáu myndina, fullt af vitleysingum gaf myndinni aukastig, myndin fór hraðar á toppinn en eðlilegt er. Það sést alveg að óvenju margir eru búnir að kjósa um myndina miðað við tímann sem hún hefur verið í sýningu.
Eftir að hafa séð myndina er ég enn sömu skoðunar.

Heath Ledger er mjög góður í hlutverki jókersins, Michael Caine stendur náttúrulega alltaf fyrir sínu, en fyrir utan jókerinn og brytann finnst mér myndin mestmegnis vera tæknibrellur og aksjón. Reyndar eru tæknibrellurnar og aksjónið flott og myndin flott að því leyti. En ég varð fyrir vonbrigðum með múgæsinginn sem fjöldinn lét plata sig í. Þetta er ekki svona yfirþyrmandi frábær mynd.

En mig grunar að ég sé með teiknimyndasögumyndafordómana mína. Hún er kannski ágæt miðað við að vera þannig mynd, en ég er svekkt því mér var sagt að hún væri góð á hærri standard en það. En ég vissi að hún yrði það ekki. En fór samt með kröfur.

Ég skil ekki samskipti kynjanna. Ég skil þau ekki. Það eru allir alltaf endalaust að leita sér að sleik eða daðri eða bóli til að sofa í. Og í kringum þessa leit er endalaust af leikjum. Svo margt sem má ekki gera og segja.

Svo er líka svo merkilegt að um leið og sleikurinn er orðinn, er mikil hætta á vandræðaleika. Sérstaklega ef um vini er að ræða. Voðalega erum við flókin eitthvað. Af hverju lifa ekki allir bara frjálsum ástum? Af hverju þarf að vera svona mikið mál að dettísleik? Hverjum finnst leiðinlegt í sleik? Engum finnst leiðinlegt í sleik. Af hverju eru ekki bara allir í sleik allan daginn án þess að það sé tiltökumál? Auðvitað er til fólk sem mann langar meira í sleik við en annað fólk, en þá fer maður bara í sleik við það fólk og sleppir hinu fólkinu.

Ok ég er búin að fatta þetta. Ég er búin að fatta af hverju leikirnir eru. Stundum er bara gott að skrifa niður það sem maður er að hugsa og þá skýrist allt.

Sleik-leikirnir koma auðvitað til af því að enginn vill koma sér í höfnunaraðstöðuna og þess vegna þarf að tipla á tánum og aðilarnir að nálgast hvorn annan rólega, lítil skref í einu.

En þetta skýrir ekki að það MEGI ekki taka of stórt skref.

Nei nú er ég komin í hringi og alveg orðin ringluð.

----

Fólk er semsagt ekki í sleik allan daginn vegna þess að það langar engan í sleik við hvern sem er. En um leið og maður er hættur að fara í sleik við hvern sem er þá er maður með einum sleik að sýna viðkomandi sleikleikmanni að maður sé til í sleik við hann fremur en aðra. Þar með er maður búinn að gera sig berskjaldaðri en hefði maður ekki farið í sleik við sleikleikmanninn.
Attlæ. Á þessu stigi erum við semsagt farin að velja okkur suma fram yfir aðra.
Nú gildir almennt um verðmæti mannkynsins að því sjaldgæfara, því eftirsóttara. Lítið framboð eykur eftirspurn og allt það. (Þess vegna er kúkur til dæmis ekki eftirsóttur, það eiga allir nóg af kúk).
Það sama hlýtur bara að gilda um samskipti kynjanna. Er það ekki?
Okkur býðst einhver, en hann er ekkert merkilegur af því það er svo auðvelt fyrir okkur að fá hann. Við viljum miklu frekar einhvern sem er mjög sjaldgæfur og erfitt að fá. Við þurfum semsagt að minnka framboðið á okkur sjálfum til að skapa eftirspurn á okkur. ÞAÐ er ástæðan fyrir því að við MEGUM ekki taka of stór skref í tipl-sleikleiknum við sleikleikmanninn, við erum að skapa eftirspurn.
Getur þetta verið?

Gvuðminngóðuþettaerfáránlegtogégáaldreieftiraðskiljaþetta. En skilningur á samskiptum kynjanna er hér með orðið eitt af því sem ég einset mér að fá í lífinu. Eitt af lífsmarkmiðunum.

Sumarið er að verða búið. Það er það undarlegasta. Örskotstími síðan það byrjaði. Ég vissi að þetta myndi gerast. Í fyrsta skipti á þessum bráðum tuttuguogtveimur árum sem ég hef lifað, fattaði ég að sumarið myndi þjóta hjá eins og eldur um sinu.
Enda gerði það það (það það það það það það það (erfitt að vera með þráhyggju (djók))).
En af því að í fyrsta skipti vissi ég hvað það myndi líða fljótt þá gerði ég ráð fyrir því og náði að gera svo margt. Ég hlakka til að skoða listann af hlutum sem mig langaði að gera í sumar og athuga hvað ég náði miklu af honum.

Það er samt margt enn ógert og það er minna en mánuður til stefnu. Margt er afstætt, en það sem ég meina með því núna er margt miðað við fyrri sumur.

Ég verð innipúki um Versló, sem verður samt ekki einu sinni á Innipúkanum. Bara að vinna. Mér finnst það allt í lagi. Vinnan mín er fín. Fólkið skapar náttúrulega vinnustaðinn og fólkið er gott. Mér þykir vænt um alla gömlu bílstjórana. Þeir gleðja mig. Fyrir utan öll fríðindin sem ég er búin að fá frá vinnunni.

Pása í 5 mín.














Ok sorrý pásan varð aðeins lengri.

Þetta er fyrsta kvöldið í svo langan tíma sem ég fer snemma að sofa og vakna á eðlilegum tíma. Ég þarf að ná í kortin á morgun. Göngukortin. Það er svo gaman að labba í gönguskóm. Eins og maður sé með ofurmátt í löppunum. Ganggírinn er svo sterkur gír. Markmiðið er leiðarendinn. Stærstu markmiðin eru alltaf toppurinn á fjallinu og þegar toppnum er náð er heimurinn laus við vandamál, allt verður markmið með lausn, og lausnin krefst þess bara að maður komist í ganggírinn.

Máttur okkar er svo mikið meiri en við gerum okkur grein fyrir. Það er ótrúlegt hvað við getum með viljanum og sjálfssannfæringunni. Mýmörg dæmi um algera stjórn huga yfir líkama.

Að detta í ganggír hugans og vangaveltanna. Fínt að eiga þær í vangaveltubankanum. Sleppa þeim á veraldarvefnum. Veraldarnefnum. Nefnum hana ruslaílát.

Pé ess. Verð með sama danska númer á Roskilde og síðast. Man ekkert hvað það er, segi síðar.

Fokk hvað það er langt síðan ég bloggaði.

Ég er komin frá Spáni. Fór til Benidorm með mömmu og co. og keyrði svo al alein til Barcelona. Það gekk misvel á leiðinni norður, en suðurleiðin var betri. Ég skal ræða það undir fjögur augu við (nánast) hvern þann sem biður um það, en ég held ég sleppi því að setja lýsingar af hamförunum á veraldarvefinn.

Ég hitti Stebbu og Heimi í Barcelona og við fórum út að borða á einhvern sjúklega næs stað þar sem þjónarnir settust niður við borðið okkar til að taka pöntun. Fyndnast var að þegar Heimir pantaði "Three Mojitos" þá svaraði sænski þjónninn sem talar sænsku, ensku og smá spænsku: "Tres? Si..."
Mjög gott múv að þykjast vera spænski gaurinn sem kann ekki ensku, haha.

Ég sá líka La Sagrada Familia og Park Güell og fleiri yfirþyrmandi Gaudi verk. Vehery næs.

Mér tókst auðvitað að byrja ferðina á að brenna, svo að það var ekki mikið um sólbað. Enda þegar ég kom heim sást ekki mikið að ég væri nýkomin úr tveggja vikna Spánarferð - allir hérna heima eru miklu brúnni en ég!

Danmörk á laugardaginn! Hróarskelda á sunnudaginn! Svæði B allir saman!
Ég er búin að panta gott veður, borga fyrir það og "skrifa undir" (til heiðurs nöglunum sem ég kynntist á Íslendingabarnum á Benidorm - vægur aulahrollur).

Svo eru þrjár útilegur komnar á laggirnar núna! Jeheeess. Mér virðist ætla að takast að vera smá dugleg í sumar.

Myndir frá Spáni bráðum.

Ást,
Stef.

Nýja uppáhalds:

garparnir.blogcentral.is

Til samanburðar:

keea.blogcentral.is


Ég fór í hjólatúr í gær. Brunaði á skrilljón trilljón (mælieining á tímaeiningu óákveðin) upp og niður brekkur. Að hjóla er nýjasta skemmtilegt. Fáránlega skemmtilegt. Ég þarf að kaupa mér hjól, pabbi á hjólið sem ég er á. Og mig vantar hjálm. Og blikkljós. Ég er fáránlega safe og svöl.

Kökuboð á föstudaginn.
Útskrift(ir) á laugardaginn.
Eitthvað skemmtilegt á sunnudaginn.
Vinna á mánudaginn og þriðjudaginn.
Pakka á miðvikudaginn.
Spánn á fimmtudaginn.
Heim 18. júní.
Vinna.
Danmörk 28. júní.
Heim 8. júlí.
Útilega helgina fyrir versló.
Vinna um verlsó (?).

Tillögur að fleiri útilegum eru vel þegnar.

Ég ætla svo að labba á Esjuna í sumar. Hver vill með?

Já nei. Ekki svo mikið, en samt smá.

Ég er flutt. Rúmið mitt komið á nýjan stað og fötin mín líka. Bækurnar eru samt ekki komnar, nema ein - sem er fáránlega næs. Óreiða á striga eftir Kristínu Marju Baldursdóttur. Hún er í uppáhaldi. Óreiða á striga er framhald af Karitas án titils - sem er indeed uppáhaldsbókin mín í heiminum. Lesið eða grátið. Og grátið þegar þið lesið. Og hlæið líka.

Frí á morgun og mánudaginn. Nei það er víst sami dagurinn. Ég meinti frí á morgun og þriðjudaginn. Ég panta sól. Ég ætla að skemmta mér vel með henni.

Áááást attlæ blessh.

Þessi prófatíð var fáránlega mikið drasl. Ég uppskar metnað annarinnar blákalt sem var sárt fyrir sálina.
Ég er búin í prófum og búin með rúmlega þrjátíu einingar í háskóla. Sem er attlæ. Leiðinlegt að gera það ekki betur en þetta samt.

Nú tekur við sól og sumar. Vinna, frí, vinna, frí, vinna, frí. Sem er mjög næs. Miklu meira næs en að hafa alltaf stanslaust eitthvað hangandi yfir sér. Tsjillsumar framundan með einhverjum ferðalögum. Eitt til Spánar, eitt til Danmerkur, eitt til Tálknafjarðar, eitt til Stranda, að minnsta kosti ein útilega á Íslandi - helst mikið fleiri.
Hjólið komið í gagnið. Hárið orðið sítt. Lappahár farin með vaxi. Ég þarf sumarkjól.

Fullt af grillveislum, fullt af Austurvelli, fullt af bjór, fullt af gleði, fullt af litlum börnum.

Jáh. Til hamingju Davíð og Anna! Faðmogkyss ég kem í heimsókn.

Jæja, svefn fyrir 04:00 vinnu.
Attlæblessoggottlíf.